Annie achtervolgt me

Al sinds mijn jongste jeugd word ik achtervolgd door Annie M.G. Schmidt. De laatste weken loopt Annie zelfs verontrustend vaak achter mij aan. Daarbij produceert ze een gemeen lachje, terwijl ze zelfvoldaan in haar handen wrijft. Ik krijg er een sik van, dat mag u best weten.

‘Elise! Schrijf!’ klinkt het streng, ‘Anders laat ik je nooit meer met rust! Idioot!’
‘Rot op, Annie,’ bijt ik haar toe.
Annie is een vermoeiende tante. Voor het verhaal moet u trouwens even weten dat ik vroeger altijd Annie wilde worden. Annie zijn leek mij namelijk een behoorlijk goede bezigheid voor zo’n raar sujet als ik. Maar met het verstrijken van de jaren kwam de klad in mijn meesterplan. Jammerlijk eigenlijk. Ik ging me serieus gedragen en kreeg allerlei absurdistische meningen. Dat het bijvoorbeeld echt raar op je cv zou staan, Annie zijn.

 

Soms vraag ik me wel eens af waar het misgegaan is met mijn meesterplan. Ik heb jarenlang op koers gelegen om Annie te worden. Tenminste, dat vond ik zelf. Aan zelfvertrouwen geen gebrek, zullen we maar zeggen. Maar ja, ik heb niet echt het karakter om het tot een Annie te schoppen. Ik ben namelijk nogal van de zijpaden, drieduizend obsessies en het makkelijk uit het oog verliezen van de rode draad. Dus ik vergat Annie een beetje. Af en toe klopte ze eens op mijn deur en dan keek ze me vertwijfeld aan, terwijl ze haar armen met de moed der wanhoop richting hemel hief. Maar de laatste jaren al niet eens meer met overtuiging. Annie was een beetje klaar met mij, denk ik. En terecht ook, want ik had inmiddels bedacht dat ik beter een online-mevrouw kon worden, omdat er nou eenmaal meer geld en zekerheid valt te halen uit allerlei belangwekkende zaken op en rondom het wereldwijde web. Ik vind mezelf tegenwoordig heel verstandig en volwassen en als het er niet zo debiel uit zou zien, dan zou ik mezelf de godganse dag goedkeurend toeknikken.

En toen was daar Ruud, die werd door Annie vooruit gezonden, of zo. Weet ik het.
‘Ga je mee naar de musical over Annie in het Parktheater?’ wilde hij weten.
‘JA HOERA HOSSA EN WAT DIES MEER ZIJ,’ brulde ik, ‘ANNIE EM GEE OLE OLE! IK WILDE VROEGER ALTIJD ANNIE WORDEN!’
Nou, Ruud wilde zeer zeker geen Annie worden, zoveel was al snel duidelijk. Hij vertelde mij in niet mis te verstane bewoordingen hoe hij over Annie dacht.
‘Godnondetenèr Ruud!’ zei ik, tot op het bot geschokt. Ik had bijna iets lelijks over Harry Mulisch geroepen om hem te kwetsen, maar dat vond ik zelf eigenlijk ook te ver gaan. Je moet kwaad niet met kwaad vergelden. Ja nee, qua temperament zou ik een lichtend voorbeeld voor velen kunnen zijn.
Dus wij naar die musical. Ik heb op zich niet veel met die muzikale blijspelen, maar dit was echt een vrij briljante voorstelling. Alleen al vanwege het materiaal van Annie en Harry Bannink. Liefde voor die liedjes, hoor.

Maar ja, nu loopt Annie dus al twee weken nogal dwingend achter me aan.
‘Zeg vrouwmens,’ zei ze gisteren, ‘Het is allemaal leuk en aardig dat je denkt dat je volwassen bent geworden, maar dat is natuurlijk niet zo. Of durf je met droge ogen te beweren dat je tegenwoordig geen kop vol verhalen meer hebt?’
‘Jesses Annie,’ bromde ik, ‘Ik heb geen tijd voor die schijtverhalen. Ik moet serieuze dingen doen. Het is een gepasseerd station, echt! Ik moet mijn huur betalen. En eten en zo. En ik heb helemaal geen tijd, voor niks! Miemiemiemiemie.’
Daarna zuchtte ik eens diep en dramatisch, dat is namelijk echt een speciaal talent van mij.
‘Zeur niet!’ Annie schudde haar hoofd, ‘Je kunt best verstandig doen en toch af en toe zo’n schijtverhaal delen met de wereld. Je hebt namelijk tijd zat, tante. Je hebt de afgelopen drie weken bijna alle afleveringen van Friends gekeken, oelewapper!’
Ja nee. Potdomme. Annie had natuurlijk gelijk.
‘Okee Annie,’ murmelde ik timide, terwijl ik maar weer eens inlogde op deze website, want die zweefde natuurlijk nog ergens in het digitale heelal herum.

Ik heb een beetje met Annie onderhandeld en we zijn tot een overeenkomst gekomen. Zij stopt met me achtervolgen en ik ga af en toe iets op deze site zetten. Want je moet toch wat in het leven. Ik blijf verder gewoon een online-mevrouw, hoor. Maar dan tenminste eentje die af en toe een beetje doet alsof ze Annie is. Met van tijd tot tijd een raar verhaaltje.

Nou. Hoera.
En ja, Annie. Slapen doe ik natuurlijk gewoon als ik dood ben.